දොරකඩට වී...
ඇණ තියාගෙන...
කම්මැලි බැල්මකින්, ඒත් ආසවකින්...
හැමදාම ඈ බලන් හිටියා...
ඒ ඉතින් ඔහු එන තුරා...
ගැහෙන මුදු ඒ පුන්චි හදවත...
මහ පොලොව උඩ තබා වැතිරී...
හැමදාම හිරු බහින යාමෙට...
බලන් ඉන්නව එන තුරා...
අදත් නෑ තව, බියැති බැල්මක්...
නිතර ඇති සිය රවුම් දෑසින්...
අදත් වෙනදා පුරුදු තැනෙහිම...
ඈ හිදියි ඔහු එන තුරා...
අගුලු හැරෙනා හඩට හැමදින...
දෙකන් ඔසවා, දෑස විවරව...
මුදු හඩින් ආදරය දක්වා...
නෑගි දිව යයි සතර පාදින්...
ඒ ඉතින් ඔහු පැමිණියා...
මුදුව හඩමින්, කොට්ට පාදෙන්...
ඔහුව ඈ වෙත ළන් කරන්...
යමක් ගෙන ආ, ඇයට දෙන තුරු...
සතුටු ලෙස ඈ තුරුල් වෙන විට...
හිසත් පිරිමැද මුදුව අල්වා...
ඈට කන්නට යමක් දෙයි ඔහු...
සතුටු මුහුණින් තමා දෙස බැලු...
බළල් හදවත හදුන ගත් ලෙස...
ඔහුට නොදැනෙන ඇගේ සෙනෙහස...
එසේ වුව ඇය තැවුල් නොගෙනම...
ඊට කම් නැති බව කියාගෙන...
ඈ ඉතින් පෙර මං බලනු ඇති...
හෙටත් ඔහු යලි එනතුරාවට...
